مدرسه راهنمايي امام حسن عسكري(ع)نوبت 2

آمده است.واینک اصل آن...

آرزوي پرواز

كبوتر بچه‌اي با شوق پرواز                                   بجرئت كرد روزي بال و پر باز

پريد از شاخكي بر شاخساري                               گذشت از بامكي بر جو كناري

نمودش بسكه دور آن راه نزديك                          شدش گيتي به پيش چشم تاريك

ز وحشت سست شد بر جاي ناگاه                         ز رنج خستگي درماند در راه

گه از انديشه بر هر سو نظر كرد                            گه از تشويش سر در زير پر كرد

نه فكرش با قضا دمساز گشتن                              نه‌اش نيروي زان ره بازگشتن

نه گفتي كان حوادث را چه نامست                        نه راه لانه دانستي كدامست

نه چون هر شب حديث آب و داني                        نه از خواب خوشي نام و نشاني

فتاد از پاي و كرد از عجز فرياد                             ز شاخي مادرش آواز در داد

كزينسان است رسم خودپسندي                          چنين افتند مستان از بلندي

بدن خردي نيايد از تو كاري                                 به پشت عقل بايد بردباري

ترا پرواز بس زودست و دشوار                              ز نو كاران كه خواهد كار بسيار

بياموزندت اين جرئت مه و سال                            همت نيرو فزايند، هم پر و بال

هنوزت دل ضعيف و جثه خرد است                      هنوز از چرخ، بيم دستبرد است

هنوزت نيست پاي برزن و بام                               هنوزت نوبت خواب است و آرام

هنوزت انده بند و قفس نيست                             بجز بازيچه، طفلان را هوس نيست

نگردد پخته كس با فكر خامي                              نپويد راه هستي را به گامي

ترا توش هنر ميبايد اندوخت                               حديث زندگي ميبايد آموخت

ببايد هر دو پا محكم نهادن                                  از آن پس، فكر بر پاي ايستادن

پريدن بي پر تدبير، مستي است                           جهان را گه بلندي، گاه پستي است

به پستي در، دچار گير و داريم                              ببالا، چنگ شاهين را شكاريم

من اينجا چون نگهبانم و تو چون گنج                   ترا آسودگي بايد، مرا رنج

تو هم روزي روي زين خانه بيرون                         ببيني سحربازيهاي گردون

از اين آرامگه وقتي كني ياد                                 كه آبش برده خاك و باد بنياد

نه‌اي تا زاشيان امن دلتنگ                                   نه از چوبت گزند آيد، نه از سنگ

مرا در دامها بسيار بستند                                    ز بالم كودكان پرها شكستند

گه از ديوار سنگ آمد گه از در                              گهم سرپنجه خونين شد گهي سر

نگشت آسايشم يك لحظه دمساز                         گهي از گربه ترسيدم، گه از باز

هجوم فتنه‌هاي آسماني                                       مرا آموخت علم زندگاني

نگردد شاخك بي بن برومند                                ز تو سعي و عمل بايد، ز من پند